رستاخيز ، و ياد هدف خلقت انسان . آرى عامل مهم بدبختى انسانها فراموشى و غفلت است ، و قرآن مجيد آن را زائل مىكند . قرآن در باره منافقان مىگويد : نَسُوا اللَّه فَنَسِيَهُمْ : « آنها خدا را فراموش كردند و خدا نيز آنها را فراموش نمود » ( و رحمتش را از آنها قطع كرد ) ( توبه - 67 ) . و در همين سوره ( ص ) آيه 26 در باره گمراهان مىخوانيم : إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّه لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ : « كسانى كه از راه خداوند گمراه مىشوند عذاب شديدى به خاطر فراموش كردن روز حساب دارند » . آرى بلاى بزرگ گمراهان و گنهكاران همان فراموشى است ، تا آنجا كه حتى خويشتن و ارزشهاى وجودى خويش را فراموش مىكنند ، چنان كه قرآن مىگويد : وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّه فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ : « مانند كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند ، خداوند خودشان نيز از يادشان برد ، آنها فاسقانند » ! ( حشر - 19 ) . و قرآن وسيله اى براى شكافتن اين پرده‌هاى نسيان ، و نورى براى بر طرف ساختن ظلمات غفلت و فراموشكارى است ، آياتش انسان را به ياد خدا و معاد مىاندازد و جمله هايش انسان را به ارزشهاى وجودى خويش آشنا مىسازد . در آيه بعد مىگويد : اگر مىبينى آنها در برابر اين آيات روشنگر و قرآن بيداركننده تسليم نمىشوند نه به خاطر اين است كه پرده اى بر اين كلام حق افتاده « بلكه كافران گرفتار تكبر و غرورى هستند كه آنها را از قبول حق باز داشته ، و عداوت و عصيانى كه آنها را از پذيرش دعوت تو مانع مىشود » ( * ( بَلِ الَّذِينَ